ولی از زندگی دوباره می ترسم !

دین را دوست دارم

ولی از کشیش ها می ترسم !

قانون را دوست دارم

ولی از پاسبان ها می ترسم !

عشق را دوست دارم

ولی از زن ها می ترسم !

کودکان را دوست دارم

ولی از آئینه می ترسم !

سلام را دوست دارم

ولی از زبانم می ترسم !

من می ترسم پس هستم

                                     ( حسین پناهی )

که می خواهندت

و من نیز ...

اما نه!

که آنان برای تو تنها می میرند

و من

تنها برای تو

                زنده ام.

                                   ( رحیم سلیمانی )

ای دوست به سوی دوستانت برگرد

جان تو در آنجاست کجا می گردی

آه ای همه تن به سوی جانت برگرد !

                                                ( فریدون مشیری )

در جان و روان من روانی با من

هم زاد توام که روز و شب در همه حال

همدل، همراه، همزبانی با من.

                                         ( فریدون مشیری )

با کیف

و با کلاهی که بر هوا بود

چیزی دزدیدی ؟

مادرش پرسید

دعوا کردی باز ؟

پدرش گفت

و برادرش کیفش را زیر و رو می کرد

به دنبال آن چیز

که در دل پنهان کرده بود

تنها مادر بزرگش دید

گل سرخی را که در دست فشرده بود به کتاب هندسه اش

و خندیده بود

                                    زنده یاد حسین پنهاهی

http://i11.tinypic.com/4dyflmr.jpg

 http://i11.tinypic.com/47uni15.jpg

یک عکس از فریدون مشیری

http://i14.tinypic.com/4bfumgl.jpg

و یک عکس از سهراب سپهری

http://i10.tinypic.com/2jakqht.jpg

حتما این عکس ها رو ببینید

در ضمن قدمتون رو روی چشم ما بزارین و نظر بدین

تو اگر

بسته ای بار سفر

تو اگر                                                

نیستی دیگر                       

پس چرا از همه جا                              

من صدای تپش قلب تو را می شنوم

                                       ( عمران صلاحی )

عمران صلاحی در سه شنبه 11 مهر 85 درگذشت

روحش شاد یادش گرامی باد

تو به من خنديدي.......
و نميدانستي
من به چه دلهره از باغچه همسايه
سيب را دزديدم.
باغبان از پي من تند دويد...
سيب را دست تو ديد.....
غضب الوده به من کرد نگاه....
سيب دندانزده از دست تو افتاد به خاک
و تو رفتي و هنوز......
سالهاست که در گوش من آرام آرام...
خش خش کام تو تکرار کنان
ميدهد ازارم.
و من انديشه کنان
غرق اين پندارم
که چرا........
خانه ي کوچک ما سيب نداشت.

                                         ( حمید مصدق )

                            ( سیمین بهبهانی )

                                   ( مهدی اخوان ثالث )

                                 ( مهدی اخوان ثالث )

 همه می پرسند:

چیست در زمزمهٔ مبهم آب ؟

چیست در همهمهٔ دلکش برگ ؟

چیست در بازی آن ابر سپید ؟

روی این آبی آرام بلند ،

که ترا میبرد اینگونه به ژرفای خیال ؟

چیست در خلوت خاموش کبوترها ؟

چیست در کوشش بی حاصل موج ؟

چیست در خندهٔ جام ؟

که تو چندین ساعت

مات و مبهوت به آن می نگری ؟

نه به ابر ،

نه به آب ،

نه به برگ ،

نه به این آبی آرام بلند ،

نه به این آتش سوزنده که لغزیده به جام ،

نه به این خلوت خاموش کبوترها

من به این جمله نمی اندیشم !

من مناجات درختان را هنگام سحر ،

رقص عطر گل یخ را با باد ،

نفس پاک شقایق را در سینهٔ کوه ،

صحبت چلچله ها را با صبح ،

نبض پایندهٔ هستی را در گندم زار ،

گردش رنگ و طراوت را در گونهٔ گل ،

همه را می شنوم ،

                     می بینم ،

من به این جمله نمی اندیشم ،

به تو می اندیشم ،

ای سرا پا همه خوبی ،

تک و تنها به تو می اندیشم .

همه وقت ،

همه جا ،

من به هر حال که باشم بتو می اندیشم ،

تو بدان این را تنها تو بدان .

تو بیا ،

تو بمان با من تنها تو بمان

جای مهتاب به تاریکی شب ها تو بتاب !

من فدای تو، به جای همه گلها تو بخند !

اینک این من، که به پای تو در افتادم باز ،

ریسمانی کن از آن موی دراز ،

تو بگیر ،

تو ببند !

تو بخواه !

پاسخ چلچله ها را تو بگو ،

قصهٔ ابر هوا را تو بخوان !

تو بمان با من، تنها تو بمان !

در دل ساغر هستی تو بجوش

من همین یک نفس از جرعهٔ جانم باقی است ،

آخرین جرعهٔ این جام تهی را تو بنوش !

                                                    ( فریدون مشیری )