ما سه نفر بودیم

دستهامان بی سایه

سایه هامان بر دیوار

و چشمهامان رو به رد پای پرندگانی

که در اوقات رویاها رفته بودند،

بعد هم اندکی باران آمد

ما دلمان برای خواندن یک ترانهٔ معمولی تنگ شده بود

اما صدای شکستن چیزی شبیه صدای آدمی آمد.

سالها بعد، از مادران مویه نشین شنیدیم

هیچ بهاری آن همه رگبار نابهنگام نباریده بود،

می گویند سال... سال کبوتر بود.

ما دونفر بودیم

یادهامان در خانه

خوابهامان از دریا

و لبهامان تشنه

تنها به نام یکی پیاله از انعکاس نوشانوش،

بعد هم اندکی باران آمد

ما دلمان برای دیدن یک رخساره آشنا تنگ شده بود

اما صدای شکستن چیزی شبیه صدای آدمی آمد.

سالها بعد، از مادران مویه نشین شنیدیم

هیچ بهاری آن همه رگبار نابهنگام نباریده بود،

می گویند سال... سال چاقو بود.

ما یک نفر بودیم.

بعد هم اندکی باران آمد...

                           ( سید علی صالحی )  

                                     با لعلت آب حیوان آبی به جو ندارد

از عشق من به هر سو در شهر گفتگویی است

                                 من عاشق تو هستم این گفتگو ندارد

دارد متاع عفت از چار سو خریدار

                                   بازار خود فروشی این چار سو ندارد

جز وصف پیش رویت در پشت سر نگویم

                      رو کن به هر که خواهی، گل پشت و رو ندارد

گر آرزوی وصلش پیرم کند مکن عیب

                                  عیب است از جوانی کاین آرزو ندارد

خورشید روی من چون رخساره بر فروزد

                                     رخ بر فروختن را خورشید رو ندارد

سوزان ز تیر مژگان وز تار زلف نخ کن

                                         هر چند رخنه دل تاب رفو ندارد

او صبر خواهد از من بختی که من ندارم

                           من وصل خواهم از وی قصدی که او ندارد

              با شهریار بیدل ساقی به سر گرانی است

                چشمش مگر حریفان می در سبو ندارد

استاد محمد حسین شهریار