خون هر آن غزل که نگفتم به پای توست

اینجا برای از تو نوشتن هوا کم است

دنیا برای از تو نوشتن مرا کم است

اکسیر من ندانیکه مرا شعر تازه نیست

من از تو می نویسم و این کیمیا کم است

دریا و من چقدر شبیهیم گرچه باز

من سخت بیقرارم و او بیقرار نیست

با او چه خوب می شود از حال خویش گفت

دریا که از اهالی این روزگار نیست

امشب ولی هوای جنون موج می زند

دریا سرش به هیچ سری سازگار نیست

ای کاش از تو هیچ نمی گفتمش ببین

دریا هم این چنین که منم بردبار نیست

بارانی

با همه ی بی سر و سامانی ام

باز به دنبال پریشانی ام

طاقت فرسودگی ام هیچ نیست

در پی ویران شدنی آنی ام

آمده ام آن لحظه ی توفانی ام

دلخوش گرمای کسی نیستم

آماده ام تا تو بسوزانی ام

آمده ام با عطش سالها

تا تو کمی عشق بنوشانی ام

ماهی برگشته ز دریا شدم

تا که بگیری و بمیرانی ام

خوب ترین حادثه می دانمت

خوب ترین حادثه می دانی ام

حرف بزن ابر مرا باز کن

دیر زمانیست که بارانی ام

حرف بزن حرف بزن سالهاست

تشنه ی یک صحبت طولانی ام

دلم برای خودم تنگ می شود

اگر چه نزد شما تشنه ی سخن بودم

کسی که حرف دلش را نگفت من بودم

دلم برای خودم تنگ می شود آری

همیشه بی خبر از حال خویشتن بودم

نشد جواب بگیرم سلام هایم را

هر آنچه شیفته تر از پی شدن بودم

چگونه شرح دهم عمق خستگی ها را ؟

اشاره ای کنم انگار کوه کن بودم

نمی دانم پس از مرگم چه خواهد شد

نمی خواهم بدانم کوزه گر از خا ک اندامم چه خواهد ساخت

ولی

       بسیار مشتاقم از خاک گلویم سوتکی سازد

گلویم سوتکی باشد به دست کودکی گستاخ و بازیگوش

و او یکریز و پی در پی دم گرم خودش را در گلویم سخت بفشارد

و خواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد

بدین سان بشکند دایم سکوت مرگبارم را

                                                ( علی شریعتی )

سلام

امروز می خوام سه تا شعر بزارم که حتما آهنگ هر سه رو از برنامه کوله پشتی شنیدین.           

هر سه شعر سروده آقای فرزاد حسنی عزیز است و چه زیبا ...

شعر اول رو آقای رضا صادقی که بنده علاقه شدیدی به ایشون دارم با زیبایی هرچه تمام تر برای تیتراژ شروع برنامه کوله پشتی خوندن

دوباره روی شونم دستا ی تو دمیده

خورشید با تو بودن بیداره تا سپیده

ستاره رو نشون کن ابرۥ بگیر تو دستات

رنگین کمونۥ بردار وصله بزن به رویا

من با توام تو با من کاری نداره پرواز

این کوله پشتی ماست فصلی برای آغاز

یه دشت انتظاره اوج غریب پرواز

دل دل نکن عزیزم دل رو بزن به دریا

پرواز رسم ما بود در بارش گلوله

وقتی که لاله رویید در سینه یه کوله

من با توام تو با من کاری نداره پرواز

این کوله پشتی ماست فصلی برای آغاز

شعر دوم رو فکر کنم آقای حامی برای تیتراژ پایانی کوله پشتی ۴ خوندن

خداحافظي، گريه در يك غروبه      خداحافظي، رنگ دشت جنوبه
خداحافظي، غم توي كوله باره      خداحافظي، ناله ي قطاره
يه خط يادگاري، رو ديوار نوشتم     دل و جا گذاشتم، بريدم، گذشتم
دو تا قطره ي اشك روي شيشه حيرون

                                                يكي گريه ي من

                                                                  يكي مال بارون

چه غمگين جاده   چه بي رحم رفتن 

                                          جدا ميشم از تو  

                                                           جدا مي شي از من
يه قلب مسافر                        يه مرغ مهاجر
با يه دفتر از خاطرات قديمي       جدا ميشه از لحظه هاي صميمي
خداحافظي، گريه در يك غروبه    خداحافظي، رنگ دشت جنوبه
خداحافظي، غم توي كوله باره    خداحافظي، ناله ي قطاره
يه خط يادگاري، رو ديوار نوشتم   دل و جا گذاشتم، بريدم، گذشتم
دو تا قطره ي اشك روي شيشه حيرون

                                                يكي گريه ي من

                                                                   يكي مال بارون

شعر سوم رو آقای امیر علیزاده برای تیتراژ پایانی کوله پشتی ۳ خوندن

خداحافظ همين حالا همين حالا كه من تنهام

خداحافظ به شرطی كه بفهمی تر شده چشــــمام

خداحافظ كمی غمگين به ياد اون همه ترديد

به ياد آسمونی كه منو از چشم تو میدید

اگه گفتم خداحافظ نه اينكه رفتنت سادست

نه اينكه ميشه باور كرد دوباره آخر جادست

خداحافظ واسه اينكه نبندی دل به روياها

بدونـی بی تو و با تو هميــنه رسم اين دنيا

خداحافظ  خداحافظ همین حالا

                                          خداحافظ