چه گل از گلشن عشق تو به دامان دارم ؟

این همه خاطر آشفته و مجموعه ی رنج

یادگاری ست کزان زلف پریشان دارم

به هواداریت ای پاک نسیم سحری

شور و آشفتگی گرد بیابان دارم

مگذر ای خاطره ی او ز کنارم مگذر

موج بی ساحل اشکم سر طوفان دارم

خار خشکم مزن ای برق به جانم آتش

که هنوز آرزوی بوسه ی باران دارم

غنچه آسا نشوم خیره به خورشید سحر

من که با عطر غمت سر به گریبان دارم

شمع سوزانم و روشن بود از آغازم

که من سوخته سامان چه به پایان دارم

                                                م.سرشک ( شفیعی کدکنی )

هر زمان برق نگاهت زند آتش به دلی

                                                ای گل ناز از این سوخته خرمن یادآر

پ ن۱: لازمه اشاره کنم که تک بیت بالا هم از شعر "سوخته خرمن" "دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی" می باشد.

باز آسمون گریه اش گرفته، چرا؟

نمی دونم، شاید داره به حال من گریه می کنه

همه دارن از این گریه فرار می کنن، یهو به خودم میام و می بینم از اون خیل عظیم مردم تو خیابون دیگه هیچ کسی نمونده و فقط منم و باران

بارانی که تا حرفش می شه می گیم رحمت الهی ولی وقتی میاد ازش فرار می کنیم یا چترها رو باز می کنیم

شاید کاره اینا درسته ولی به نظر من کاره سهراب درست تره که می گه : چترها را باید بست زیر باران باید رفت

پ ن۲: اینی که گفتم اتفاقات امروز بود. ببخشید پر حرفی کردم شما خیلی جدی نگیریدش!

دعوتت می کنم امشب به نبودنم به یادم ...

ما بدهکاریم

به کسانی که صمیمانه زما پرسیدند:

معذرت می خواهم چندم مرداد است؟

و نگفتیم

چون که مرداد

                  گور عشق گلخون رنگ دل ما بوده است!

                                                                       (مرحوم حسین پناهی)

...

   می دانم که هیچ کس نمی تواند عشق را بنویسد

.

.

.

عشق را چگونه می شود نوشت؟

در گذر این لحظات پر شتاب شبانه

که به غفلت آن سوال بی جواب گذشت

دیگر حتی فرصت دروغ هم برایم باقی نمانده است

وگرنه چشمانم را می بستم و به آوازی گوش می دادم که در آن دلی می خواند:

من تو را

             او را

                     کسی را دوست می دارم.

پ ن۱: ۳۰ اسفند ۸۸ نوشتم که انشالله پست جدید تو سال نو اما همون سال نو حالا دیگه داره از چشم میفته و کهنه میشه بدتر از اون من بیشتر شرمنده که مدت طولانی نتونستم آپ کنم. نمی تونم توجیه کنم و فقط می گم به امید روزهای بهتر.

پ ن۲: تو این پست خواستم یادی بکنم از مرحوم حسین پناهی و هر دو مطلب فوق از ایشون هست که البته شعر دوم تیکه های زیبایی از یک شعر طولانی به اسم پروانه ها است .

دعوتت می کنم امشب به نبودنم به یادم ...

تو باید تازگی ها

از اینجا گذشته باشی.

گفت و گوی مخفی ماه و

پرده پوشی آب هم

همین را می گویند.

دیگر نیازی به دعای دریا نیست

گلدان ها را آب داده ام

ظرف ها را شسته ام

خانه را رفت و رو کرده ام

دنیا خیلی خوب است

بیا!

علامت خانه بودن من

همین پنجره ی رو به جنوب آفتاب است

تا تو نیایی

              پرده را نخواهم کشید.

                                                 (سید علی صالحی) 

پ ن۱: خیلی معذرت می خوام که مدت طولانی نتونستم آپ کنم و این به خاطر مشکلاتی بود که داشتم.

پ ن۲: این آخرین یادگاریه که رو دیوار این کوچه باغ تو سال ۸۷ می نویسم و پست جدید انشاالله تو سال جدید، سال نو مبارک.

و باز هم:

           دعوتت می کنم امشب به نبودنم به یادم ...

گم کرده ام در هیاهوی شهر

آن نظر بند سبز را

که در کودکی بسته بودی به بازوی من

در اولین حمله ناگهانی تاتار عشق

خمره دلم

بر ایوان سنگ و سنگ شکست

دستم به دست دوست ماند

پایم به پای راه رفت

من چشم خورده ام

من چشم خورده ام

من تکه تکه از دست رفته ام

در روز روز زندگانیم

                                 ( مرحوم حسین پناهی )

پ.ن۱:ایام سوگواری سالار شهیدان و ۷۲ تن یاران وفادارش رو به همه هموطنان عزیز تسلیت عرض می کنم.

پ.ن۲:به دلیل علاقه شدیدی که به رضا صادقی خواننده محبوب کشور دارم یک وبلاگ با نام سلطان مشکی برای حمایت از ایشون درست کردم که لطف کنید و با کلیک بر روی نام سلطان مشکی به اون وبلاگ هم سری بزنید.

دعوتت می کنم امشب به نبودنم به یادم ...

در خوابهای کودکی ام

هر شب طنین سوت قطار

از ایستگاه می گذرد

دنباله ی قطار

                   انگار هیچ گاه به پایان نمی رسد

انگار

بیش از هزار پنجره دارد

و در تمام پنجره هایش

                              تنها تویی که دست تکان می دهی

آنگاه

در چارچوب پنجره ها

                           شب شعله می کشد

با دود گیسوان تو در باد

در امتداد راه مه آلود

                         در دود

                                    دود

                                            دود ...

                                                 ( مرحوم قیصر امین پور )

پ.ن: دو روز پیش سالگرد وداع مرحوم قیصر امین پور با این دنیای فانی بود، روحش شاد و یادش گرامی باد.

آنان که از باده ی وفا مستند سلام ما برسانید هر کجا هستند...

 تا نگاه مي كني:

                        وقت رفتن است

باز هم همان حكايت هميشگي!

پيش از آنكه باخبر شوي

لحظه عزيمت تو ناگزير مي شود

آي....

اي دريغ و و حسرت هميشگي!

چشم به راه،

                  منتظر آمدن کسی

کسی که آفتاب سرخ را

با دستان سبز خویش

به خاکیان خاکستری

                             هدیه خواهد کرد.

پ.ن۱: مطلب بالایی دست نوشته ای است از برادرم محمد

 نمی دانم چرا امشب واژه هایم خیس شده اند
مثل آسمانی که امشب می بارد....
و اینک باران
بر لبه ی پنجره ی احساسم می نشیند
و چشمانم را نوازش می دهد
تا شاید از لحظه های دلتنگی گذر کنم.

پ.ن۲: ( کاش و ای کاش امشب ببارد باران ) جدی نگیرید !

تا ببینم شاید عکس تنهایی خود را در آب

آب درحوض نبود

ماهیان می گفتند

هیچ تقصیر درختان نیست

ظهر دم کرده تابستان بود

پسر روشن آب لب پاشویه نشست

و عقاب خورشید آمد او را به هوا برد که برد

به درک راه نبردیم به اکسیژن آب

برق از پولک ما رفت که رفت

ولی آن نور درشت

عکس آن میخک قرمز در آب

که اگر باد می آمد دل او پشت چین های تغافل می زد

چشم ما بود

روزنی بود به اقرار بهشت

تو اگر در تپش باغ خدا را دیدی همت کن

و بگو ماهی ها حوضشان بی آب است

باد می رفت به سر وقت چنار

من به سر وقت خدا می رفتم .

                                                                   ( سهراب سپهری )

سهراب زیبا نوشت و خسرو شکیبایی زیباتر گفت که "من به سر وقت خدا می رفتم"  

آری خسرو شکیبایی نیز به سر وقت خدا رفت

روحش شاد و یادش گرامی.

دکلمه شعر "پیغام ماهی ها" که با صدای نازنین "خسرو شکیبایی" است را می توانید از لینک زیر دانلود کنید:

 پیغام ماهی ها

آنان که از باده ی وفا مستند، سلام ما برسانید هر کجا هستند.

یا علی ...

نازم بکش که ناز رقیبان کشیده ام

شاید چو یوسفم بنوازد عزیز مصر

پاداش ذلتی که به زندان کشیده ام

از سیل اشک شوق، دو چشمم معاف دار

کز این دو چشمه آب فراوان کشیده ام

جانا سری به دوشم و دستی به دل گذار

آخر غمت به دوش دل و جان کشیده ام

دیگر گذشته، از سرو سامان من مپرس 

من بی تو دست از این سرسامان کشیده ام

تنها نه حسرتم غم هجران یار بود

از روزگار سفله دو چندان کشیده ام

بس در خیال هدیه فرستاده ام به تو

بی خوان و خانه حسرت مهمان کشیده ام

دور از تو ماه من همه غم ها به یک طرف

وین یک طرف که منت دونان کشیده ام

ای تا سحر به علت دندان نخفته شب

با من بگو قصه که دندان کشیده ام 

جز صورت تونیست  بر ایوان منظرم

افسوس نقش صورت ایوان کشیده ام

از سرکشی طبع بلند است شهریار

پای قناعتی که به دامان کشیده ام

                                           ( سید محمد حسین بهجت تبریزی )

                                                                               ( فروغ فرخزاد )

                                                      ( حسین منزوی )

شبی از شبها

خواهم افتاد و خواهم مرد

اما میخواهم هر چه بیشتر بروم تا هر چه دورتر بیفتم ...

تا هر چه دیرتر بیفتم

هر چه دورتر و دیرتر بمیرم

نمیخواهم حتی یک گام یا یک لحظه پیش از آنکه میتوانسته ام بروم و بمانم افتاده باشم

و جان داده باشم ...

                                   ( دکتر علی شریعتی )

                                           ( مریم حیدرزاده )

                     (سهراب سپهری )

خون هر آن غزل که نگفتم به پای توست

اینجا برای از تو نوشتن هوا کم است

دنیا برای از تو نوشتن مرا کم است

اکسیر من ندانیکه مرا شعر تازه نیست

من از تو می نویسم و این کیمیا کم است

دریا و من چقدر شبیهیم گرچه باز

من سخت بیقرارم و او بیقرار نیست

با او چه خوب می شود از حال خویش گفت

دریا که از اهالی این روزگار نیست

امشب ولی هوای جنون موج می زند

دریا سرش به هیچ سری سازگار نیست

ای کاش از تو هیچ نمی گفتمش ببین

دریا هم این چنین که منم بردبار نیست

بارانی

با همه ی بی سر و سامانی ام

باز به دنبال پریشانی ام

طاقت فرسودگی ام هیچ نیست

در پی ویران شدنی آنی ام

آمده ام آن لحظه ی توفانی ام

دلخوش گرمای کسی نیستم

آماده ام تا تو بسوزانی ام

آمده ام با عطش سالها

تا تو کمی عشق بنوشانی ام

ماهی برگشته ز دریا شدم

تا که بگیری و بمیرانی ام

خوب ترین حادثه می دانمت

خوب ترین حادثه می دانی ام

حرف بزن ابر مرا باز کن

دیر زمانیست که بارانی ام

حرف بزن حرف بزن سالهاست

تشنه ی یک صحبت طولانی ام

دلم برای خودم تنگ می شود

اگر چه نزد شما تشنه ی سخن بودم

کسی که حرف دلش را نگفت من بودم

دلم برای خودم تنگ می شود آری

همیشه بی خبر از حال خویشتن بودم

نشد جواب بگیرم سلام هایم را

هر آنچه شیفته تر از پی شدن بودم

چگونه شرح دهم عمق خستگی ها را ؟

اشاره ای کنم انگار کوه کن بودم

نمی دانم پس از مرگم چه خواهد شد

نمی خواهم بدانم کوزه گر از خا ک اندامم چه خواهد ساخت

ولی

       بسیار مشتاقم از خاک گلویم سوتکی سازد

گلویم سوتکی باشد به دست کودکی گستاخ و بازیگوش

و او یکریز و پی در پی دم گرم خودش را در گلویم سخت بفشارد

و خواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد

بدین سان بشکند دایم سکوت مرگبارم را

                                                ( علی شریعتی )

سلام

امروز می خوام سه تا شعر بزارم که حتما آهنگ هر سه رو از برنامه کوله پشتی شنیدین.           

هر سه شعر سروده آقای فرزاد حسنی عزیز است و چه زیبا ...

شعر اول رو آقای رضا صادقی که بنده علاقه شدیدی به ایشون دارم با زیبایی هرچه تمام تر برای تیتراژ شروع برنامه کوله پشتی خوندن

دوباره روی شونم دستا ی تو دمیده

خورشید با تو بودن بیداره تا سپیده

ستاره رو نشون کن ابرۥ بگیر تو دستات

رنگین کمونۥ بردار وصله بزن به رویا

من با توام تو با من کاری نداره پرواز

این کوله پشتی ماست فصلی برای آغاز

یه دشت انتظاره اوج غریب پرواز

دل دل نکن عزیزم دل رو بزن به دریا

پرواز رسم ما بود در بارش گلوله

وقتی که لاله رویید در سینه یه کوله

من با توام تو با من کاری نداره پرواز

این کوله پشتی ماست فصلی برای آغاز

شعر دوم رو فکر کنم آقای حامی برای تیتراژ پایانی کوله پشتی ۴ خوندن

خداحافظي، گريه در يك غروبه      خداحافظي، رنگ دشت جنوبه
خداحافظي، غم توي كوله باره      خداحافظي، ناله ي قطاره
يه خط يادگاري، رو ديوار نوشتم     دل و جا گذاشتم، بريدم، گذشتم
دو تا قطره ي اشك روي شيشه حيرون

                                                يكي گريه ي من

                                                                  يكي مال بارون

چه غمگين جاده   چه بي رحم رفتن 

                                          جدا ميشم از تو  

                                                           جدا مي شي از من
يه قلب مسافر                        يه مرغ مهاجر
با يه دفتر از خاطرات قديمي       جدا ميشه از لحظه هاي صميمي
خداحافظي، گريه در يك غروبه    خداحافظي، رنگ دشت جنوبه
خداحافظي، غم توي كوله باره    خداحافظي، ناله ي قطاره
يه خط يادگاري، رو ديوار نوشتم   دل و جا گذاشتم، بريدم، گذشتم
دو تا قطره ي اشك روي شيشه حيرون

                                                يكي گريه ي من

                                                                   يكي مال بارون

شعر سوم رو آقای امیر علیزاده برای تیتراژ پایانی کوله پشتی ۳ خوندن

خداحافظ همين حالا همين حالا كه من تنهام

خداحافظ به شرطی كه بفهمی تر شده چشــــمام

خداحافظ كمی غمگين به ياد اون همه ترديد

به ياد آسمونی كه منو از چشم تو میدید

اگه گفتم خداحافظ نه اينكه رفتنت سادست

نه اينكه ميشه باور كرد دوباره آخر جادست

خداحافظ واسه اينكه نبندی دل به روياها

بدونـی بی تو و با تو هميــنه رسم اين دنيا

خداحافظ  خداحافظ همین حالا

                                          خداحافظ

دل من گرفته زین جا                  هوس سفر نداری

زغبار این بیابان                        همه آرزویم، اما، چه کنم که بسته پایم

به کجا چنین شتابان

به هر آن کجا که باشد     بجز این سرا، سرایم       سفرت بخیر اما

               تو و دوستی، خدارا          چو از این کویر وحشت

به سلامتی گذشتی      به شکوفه ها، به باران     برسان سلام ما را

                                                                               ( شفیعی کد کنی )

 عشق را
 می گویم 
 باید این حادثه را 
 از نگه سبز تو
 آغاز نمود
 عشق را 
 باید 
 از زمزمه
 بارش چشمان تو 
 با واژه احساس
 سرود
 و در این
 قدرت دریایی تو 
 کشتی توفان زده را 
 در دل امواج
 سپرد
 به تب حادثه غرق شدن
 مردن و آغاز شدن
 به هم آوایی قلب دو پرنده
 به سبکبالی اوج
 دل سپردن
 به شب هم نفسی
 راغب پرواز شدن
 آری
 عشق را
 باید ابراز نمود
 عشق را
 باید گفت 
                                       ( ترانه جوانبخت )

صبح است یا شب. آسمان دوباره غصه دار است انگار. ابرهای تیره سراسر شهر را همچون چتری، سایبان افکنده اند. بادی نیست، برقی نیست، غرشی نیست. آسمان با سکوت می گرید. بوی خوش نم در همه جا پیچیده. بوی باران، بوی برگ های تازه شسته شده، بوی شکوفه های درخت همسایه، بوی طبیعت رنگ و رو رفته شهر و بوی دوست داشتنی عشق.

دو کبوتر مهربانانه در کنار هم روی شاخه ای، زیر برگهای تازه شکفته شده نشسته اند. پهلو به پهلو و چشم در چشم. نوایی با صدای ریزش قطرات باران بر برگها می آمیزد. انگار که حرف های قشنگ عاشقانه می زنند. من حسودانه نگاهشان می کنم. بر می گردند و مرا می نگرند. احساس غریبی دارم. و باز صدایی می آید. گویی که برایم وردی می خوانند و چه زود اثر می کند. آرام می شوم. سکوت همچنان ادامه دارد و بوی باران هم، و عشق نیز. آرامش، سکوت، بوی باران و عشق.

بخشی از کتاب «آسمان لاجوردی» نوشته «مهرزاد پارس»

حواسم را پری رویی نبرده ست

مرا افسونگری از من ربوده است

که هیچ از دوستی بویی نبرده ست .

                                                (فریدون مشیری)

 دهانت را می‌بویند
مبادا که گفته باشی «دوستت می‌دارم.»
دلت را می‌بویند
     روزگار غریبی است، نازنین!

و عشق را
کنار تیرک راهبند
تازیانه می‌زنند.
     عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد.

در این بن‌بست کج و پیچ سرما
آتش را
به سوختبار سرود و شعر
     فروزان می‌دارند.

به اندیشیدن خطر مکن.
     روزگار غریبی است، نازنین!

آن که بر در می‌کوبد شباهنگام
به کشتن چراغ آمده است.
     نور را در پستوی خانه نهان باید کرد.

آنک قصابانند
بر گذرگاه‌ها
مستقر،
با کنده و ساطوری خونالود
     روزگار غریبی است، نازنین!

و تبسم را بر لب‌ها جراحی می‌کنند
و ترانه را
بر دهان.
     شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد.

کباب قناری
بر آتش سوسن و یاس --
     روزگار غریبی است، نازنین!

ابلیس پیروز مست
سور عزای ما را بر سفره نشسته است.
     خدا را در پستوی خانه نهان باید کرد.

                         ( احمد شاملو )                                                 

بهار غریب

 من به درماندگی صخره و سنگ
 من به آوارگی ابر ونسیم
 من به سرگشتگی ‌آهوی دشت
من به تنهایی خود می مانم
من در این شب که بلند است به اندازه حسرت زدگی
 گیسوان تو به یادم می اید
من در این شب که بلند است به اندازه حسرت زدگی
 شعر چشمان تو را می خوانم
 چشم تو چشمه شوق
چشم تو ژرفترین راز وجود
برگ بید است که با زمزمه جاری باد
تن به وارستن عمر ابدی می سپرد
 تو تماشا کن
 که بهار دیگر
پاورچین پاورچین
 از دل تاریکی می گذر
و تو در خوابی
 و پرستوها خوابند
و تو می اندیشی
به بهار دیگر
و به یاری دیگر
نه بهاری
 و نه یاری دیگر
حیف
 اما من و تو
دور از هم می پوسیم
 غمم از وحشت پوسیدن نیست
غمم از زیستن بی تو دراین لحظه پر دلهره است
 دیگر از من تا خک شدن راهی نیست
 از سر این بام
این صحرا این دریا
پر خواهم زد خواهم مرد
غم تو این غم شیرین را
 با خود خواهم برد

                      (حمید مصدق)

احساس

بسترم
صدف خالی یک تنهایی است
و تو چون مروارید
گردن آویز کسان دگری ...

                     (هوشنگ ابتهاج)
 

                                       سهراب سپهری

راستش رو بخواید سهراب سپهری تو این شعر حرف دل من رو گفته

از این شغر خیلی خوشم میاد  امیدوارم شما هم خوشتون بیاد

روز دوم الکی الکی چشم هام به چشم تو افتاد.

روز سوم ...

هفته بعد دزدکی بهت نگاه کردم.

ماه بعد شانسی به دلم نشستی.

و حالا سال هاست یواشکی دوست دارم

                                                ( ماهرخ محمد علی زاده )

( کیکاووس یاکیده )

چشمان من

شب در چشمان من است
به سياهي چشم هايم نگاه كن
روز در چشمان من است
به سفيدي چشم هايم نگاه كن
شب و روز در چشمان من است
به چشم هاي من نگاه كن
پلك اگر فرو بندم

جهاني در ظلمات فرو خواهد رفت .

ما سه نفر بودیم

دستهامان بی سایه

سایه هامان بر دیوار

و چشمهامان رو به رد پای پرندگانی

که در اوقات رویاها رفته بودند،

بعد هم اندکی باران آمد

ما دلمان برای خواندن یک ترانهٔ معمولی تنگ شده بود

اما صدای شکستن چیزی شبیه صدای آدمی آمد.

سالها بعد، از مادران مویه نشین شنیدیم

هیچ بهاری آن همه رگبار نابهنگام نباریده بود،

می گویند سال... سال کبوتر بود.

ما دونفر بودیم

یادهامان در خانه

خوابهامان از دریا

و لبهامان تشنه

تنها به نام یکی پیاله از انعکاس نوشانوش،

بعد هم اندکی باران آمد

ما دلمان برای دیدن یک رخساره آشنا تنگ شده بود

اما صدای شکستن چیزی شبیه صدای آدمی آمد.

سالها بعد، از مادران مویه نشین شنیدیم

هیچ بهاری آن همه رگبار نابهنگام نباریده بود،

می گویند سال... سال چاقو بود.

ما یک نفر بودیم.

بعد هم اندکی باران آمد...

                           ( سید علی صالحی )  

                                     با لعلت آب حیوان آبی به جو ندارد

از عشق من به هر سو در شهر گفتگویی است

                                 من عاشق تو هستم این گفتگو ندارد

دارد متاع عفت از چار سو خریدار

                                   بازار خود فروشی این چار سو ندارد

جز وصف پیش رویت در پشت سر نگویم

                      رو کن به هر که خواهی، گل پشت و رو ندارد

گر آرزوی وصلش پیرم کند مکن عیب

                                  عیب است از جوانی کاین آرزو ندارد

خورشید روی من چون رخساره بر فروزد

                                     رخ بر فروختن را خورشید رو ندارد

سوزان ز تیر مژگان وز تار زلف نخ کن

                                         هر چند رخنه دل تاب رفو ندارد

او صبر خواهد از من بختی که من ندارم

                           من وصل خواهم از وی قصدی که او ندارد

              با شهریار بیدل ساقی به سر گرانی است

                چشمش مگر حریفان می در سبو ندارد

استاد محمد حسین شهریار

ولی از زندگی دوباره می ترسم !

دین را دوست دارم

ولی از کشیش ها می ترسم !

قانون را دوست دارم

ولی از پاسبان ها می ترسم !

عشق را دوست دارم

ولی از زن ها می ترسم !

کودکان را دوست دارم

ولی از آئینه می ترسم !

سلام را دوست دارم

ولی از زبانم می ترسم !

من می ترسم پس هستم

                                     ( حسین پناهی )

که می خواهندت

و من نیز ...

اما نه!

که آنان برای تو تنها می میرند

و من

تنها برای تو

                زنده ام.

                                   ( رحیم سلیمانی )

ای دوست به سوی دوستانت برگرد

جان تو در آنجاست کجا می گردی

آه ای همه تن به سوی جانت برگرد !

                                                ( فریدون مشیری )

در جان و روان من روانی با من

هم زاد توام که روز و شب در همه حال

همدل، همراه، همزبانی با من.

                                         ( فریدون مشیری )

با کیف

و با کلاهی که بر هوا بود

چیزی دزدیدی ؟

مادرش پرسید

دعوا کردی باز ؟

پدرش گفت

و برادرش کیفش را زیر و رو می کرد

به دنبال آن چیز

که در دل پنهان کرده بود

تنها مادر بزرگش دید

گل سرخی را که در دست فشرده بود به کتاب هندسه اش

و خندیده بود

                                    زنده یاد حسین پنهاهی

http://i11.tinypic.com/4dyflmr.jpg

 http://i11.tinypic.com/47uni15.jpg

یک عکس از فریدون مشیری

http://i14.tinypic.com/4bfumgl.jpg

و یک عکس از سهراب سپهری

http://i10.tinypic.com/2jakqht.jpg

حتما این عکس ها رو ببینید

در ضمن قدمتون رو روی چشم ما بزارین و نظر بدین

تو اگر

بسته ای بار سفر

تو اگر                                                

نیستی دیگر                       

پس چرا از همه جا                              

من صدای تپش قلب تو را می شنوم

                                       ( عمران صلاحی )

عمران صلاحی در سه شنبه 11 مهر 85 درگذشت

روحش شاد یادش گرامی باد

تو به من خنديدي.......
و نميدانستي
من به چه دلهره از باغچه همسايه
سيب را دزديدم.
باغبان از پي من تند دويد...
سيب را دست تو ديد.....
غضب الوده به من کرد نگاه....
سيب دندانزده از دست تو افتاد به خاک
و تو رفتي و هنوز......
سالهاست که در گوش من آرام آرام...
خش خش کام تو تکرار کنان
ميدهد ازارم.
و من انديشه کنان
غرق اين پندارم
که چرا........
خانه ي کوچک ما سيب نداشت.

                                         ( حمید مصدق )

                            ( سیمین بهبهانی )

                                   ( مهدی اخوان ثالث )

                                 ( مهدی اخوان ثالث )

 همه می پرسند:

چیست در زمزمهٔ مبهم آب ؟

چیست در همهمهٔ دلکش برگ ؟

چیست در بازی آن ابر سپید ؟

روی این آبی آرام بلند ،

که ترا میبرد اینگونه به ژرفای خیال ؟

چیست در خلوت خاموش کبوترها ؟

چیست در کوشش بی حاصل موج ؟

چیست در خندهٔ جام ؟

که تو چندین ساعت

مات و مبهوت به آن می نگری ؟

نه به ابر ،

نه به آب ،

نه به برگ ،

نه به این آبی آرام بلند ،

نه به این آتش سوزنده که لغزیده به جام ،

نه به این خلوت خاموش کبوترها

من به این جمله نمی اندیشم !

من مناجات درختان را هنگام سحر ،

رقص عطر گل یخ را با باد ،

نفس پاک شقایق را در سینهٔ کوه ،

صحبت چلچله ها را با صبح ،

نبض پایندهٔ هستی را در گندم زار ،

گردش رنگ و طراوت را در گونهٔ گل ،

همه را می شنوم ،

                     می بینم ،

من به این جمله نمی اندیشم ،

به تو می اندیشم ،

ای سرا پا همه خوبی ،

تک و تنها به تو می اندیشم .

همه وقت ،

همه جا ،

من به هر حال که باشم بتو می اندیشم ،

تو بدان این را تنها تو بدان .

تو بیا ،

تو بمان با من تنها تو بمان

جای مهتاب به تاریکی شب ها تو بتاب !

من فدای تو، به جای همه گلها تو بخند !

اینک این من، که به پای تو در افتادم باز ،

ریسمانی کن از آن موی دراز ،

تو بگیر ،

تو ببند !

تو بخواه !

پاسخ چلچله ها را تو بگو ،

قصهٔ ابر هوا را تو بخوان !

تو بمان با من، تنها تو بمان !

در دل ساغر هستی تو بجوش

من همین یک نفس از جرعهٔ جانم باقی است ،

آخرین جرعهٔ این جام تهی را تو بنوش !

                                                    ( فریدون مشیری )

وندر پی آن قافله، گردی پیداست

فریاد زدم - « دوباره دیداری هست؟ »

در چشم ستاره اشک سردی پیداست.

                                                      ( فریدون مشیری )

افسانه عمرم آورد خواب

عمری که نبود خواب دیدم

در سیل گذشت روزگاران

امواج به پیچ و تاب دیدم

از عشق و جوانیم چه پرسی

من دسته گلی بر آب دیدم

                                        ( ابیاتی از مرحوم شهریار )

اما هیچ کس فکر نکرد که شاید من یک گل کاشته باشم.

                                                                                  ( ارنستو چگوارا ) 

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریزاز جام وجودم

شدم آن عاشق دیوانه که بودم!

در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید

باغ صد خاطره خندید

عطر صد خاطره پیچید

یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم

پر گشودیم و در آن خلوت دل خواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

من همه محو تماشای نگاهت

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان زمان رام

خوشه ماه فرو ریخته در آب

شاخه ها دست بر آورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

یادم آید تو به من گفتی:

از این عشق حذر کن

لحظه ای چند بر این آب نظر کن

آب آئینه عشق گذران است

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است

باش فردا که دلت با دگران است

تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن

باتو گفتم: حذر از عشق؟

ندانم

سفر از پیش تو؟

هرگز نتوانم

روز اول که دل من به تمنای تو پر زد

چون کبوتر لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی من نه رمیدم، نه گسستم

باز گفتم: تو صیادی و من آهوی دشتم

تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم

سفر از پیش تو هرگز نتوانم

اشکی از شاخه فرو ریخت

مرغ شب ناله تلخی زد و بگریخت

اشک در چشم تو لرزید

ماه بر عشق تو خندید

یادم آید که دگر از تو جوابی نشنیدم

پای در دامن اندوه کشیدم

نگسستم نرمیدم

رفت در ظلمت غم، آن شب و شبهای دگر هم

نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم

نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم

بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم! 

                                                                  ( فریدون مشیری )